آرزو

امشب تمام حوصله ام را

در يك كلام كوچك

در "تو"

خلاصه كردم:

اي كاش مي شد

يك بار

تنها همين

يك بار

تكرار مي شدي!

تكرار...

"قيصر امين پور"

اشتقاق

وقتي جهان

از ريشه جهنم

و آدم

از عدم

و سعي

از ريشه هاي ياس مي آيد

وقتي كه يك تفاوت ساده

در حرف

كفتار را

به كفتر

تبديل

بايد به بي تفاوتي واژه ها

و واژه هاي بي طرفي

مثل نان

دل بست

نان را

از هر طرف بخواني

نان است!

"قيصر امين پور"

برف نو برف نو
سلام سلام
بنشین
خوش نشسته ای بر بام
پاکی آوردی ای امید سپید
همه آلودگیست این ایام
راه شومیست می زند مطرب
تلخ واریست می چکد در جام
اشک باریست می کشد لبخند
ننگواریست می تراشد نام
شنبه چون جمعه
پار چون پیرار
نقش همرنگ می زند رسام
مرغ شادی به دامگاه آمد
به زمانیکه برگسیخته دام
ره به هموار جای دشت افتاد
ای دریغا که برنیاید گام
تشنه آنجا به خاک مرگ نشست
کاتش از آب می کند پیغام
کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع برگرفته ایم از کام
خام سوزیم الغرض بدرود
تو فرود آی برف تازه
سلام
.........

احمد شاملو

تا متوجه نشویم که همه گی با هم برابرهستیم، هیچ کدام آزاد نخواهیم شد.

آزادی یعنی این که انسان بتواند در لحظه از زندگی هر چه بخواهد، باشد. آگر مجبور هستید به شیوه خاصی رفتار کنید تا آن چه دوست ندارید نباشید در دام افتاده اید.

در برابر هر چه مقاومت کنی تداوم می یابد.

با نفی هر یک از جنبه های خود بخشی از آن چه را که برای یکپارچه گی بدان نیاز داریم انکار می کنیم و بی آن که بدانیم ارزشمند ترین جنبه های مان را به اشخاص مورد محبت یا مورد نفرت خود می دهیم . ما به دلیل آن که به پیش داوری ها و خرده گیری های خود بیش از اندازه بها داده ایم نمی توانیم بعضی از موارد را پذیرا شویم. ما شجاعت اشتباه کردن و مسوولیت پذیری را نداریم. ما از بی نقص نبودن می ترسیم و این شجاعت را نداریم که بپذیریم آن حالاتی که در دیگران بسیار بد می دانیم در واقع همان مواردی هستند که در وجود خودمان بد می دانیم. می ترسیم که استعداد و نیروی مان ما را منزوی کند، زیرا در پیرامون خود فقط پیش پا افتادگی و معمولی بودن را می بینیم . ما آن چنان از طرد شدن می ترسیم که ارزشمندترین موهبت های خود را می فروشیم تا مقبول واقع شویم. ما این روش را به عنوان وسیله ای برای بقا آموخته ایم و آن قدر به این کار ادامه می دهیم تا دیگر برای خودمان غیر قابل تحمل شویم. در این حالت وجود این احساس مسموم چنان دردناک می شود که ناگزیر پیوسته در زندگی خود شرایطی ایجاد می کنیم تا به ما یادآوری کنند که بی ارزش هستیم و شایسته آن نیستیم که رویاهای مان را برآورده کنیم. فقط خود شما می توانید این دور معیوب را متوقف کنید.

دبی فورد / از کتاب نیمه تاریک وجود

*****************************************
نکته مهم آن است که بتوانید درهر لحظه آن چه را که هستید فدای آن چه که می توانید بشوید کنید.
چارلز دوبوا

فسرده
در دل بهاری گرم
در محیطی یخ زده
کلماتی خالی از عشق
نوازشی سرد

فسرده
در دل تابستانی داغ
در تکراری غم انگیز
بی علاقگی
دلسردی مرگ زای

فسرده
در دل پاییزی دلپذیر
در بی توجهی
نگاهی مشکوک
نومیدی

آب شده
در دل زمستانی یخ زده
در دستی گرم
در نگاهی مهرآمیز
در حرارت نفسی داغ


« مارگوت بیکل »

عشق عمومي

اشك رازي ست
لبخند رازي ست
عشق رازي ست

اشك آن شب لبخند عشقم بود .

‹›

قصه نيستم كه بگويي
نغمه نيستم كه بخواني
صدا نيستم كه بشنوي
يا چيزي چنان كه ببيني
يا چيزي چنان كه بداني ...

من درد مشتركم
مرا فرياد كن.

‹›

درخت با جنگل سخن مي گويد
علف با صحرا
ستاره با كهكشان
و من با تو سخن مي گويم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ريشه هاي تو را دريافته ام
با لبانت براي همه لبها سخن گفته ام
و دستهايت با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گريسته ام
براي خاطر زنده گان ,
و در گورستان تاريك با تو خوانده ام
زيباترين سرودها را
زيرا كه مردگان اين سال
عاشق ترين زندگان بوده اند.

‹›

دستت را به من بده
دستهاي تو با من آشناست
اي دير يافته با تو سخن مي گويم
به سان ابر كه با توفان
به سان علف كه با صحرا
به سان باران كه با دريا
به سان پرنده كه با بهار
به سان درخت كه با جنگل سخن مي گويد

زيرا كه من
ريشه هاي تو را دريافته ام
زيرا كه صداي من
با صداي تو آشناست.


( شاملو )

غزل در پرده ی دیر سال

چرا تا شکفتم

چرا تا تو را داغ بودم، نگفتم

چرا بی هوا سرد شد باد

چرا از دهن

                   حرفهای من

                                         افتاد



« قیصر امین پور ( گلها همه آفتابگردانند ) »

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
                                           سرها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید، نتواند،
که ره تاریک و لغزان ست.
و گر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سرما سخت سوزان ست.

نفس، کز گرمگاه سینه میآید برون، ابری شود تاریک.
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کاینست، پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک؟

هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آی ...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم.
منم من سنگ تیپا خورده ی رنجور.
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور.

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم.
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم.
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست، مرگی نیست.
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان ست.

من امشم آمدستم وام بگزارم.
حسابت را کنار جام بگذارم.
چه می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت میدهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.
حریفا ! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرخ زمستان ست.
و قندیل سپهر تنگ میدان. مرده یا زنده،
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهانست.
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان ست.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان؛
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،
درختان اسکلتهای بلور آجین،
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،
غبار آلوده مهر و ماه،
زمستان است.
                                                « مهدی اخوان ثالث »

عزلت

این شعر به درخواست شاعر از این صفحه پاک شد

عرض حال

اهل سرزمین گل و بلبلم!

رویاهام

آرزوهام

خاطره هام مصادره کردن!

دست راستم توقیفه!

نوک مدادم شکسته!

یه خیاط باشی ناشی

با نخ و سوزن لبام دوخته!

اما هنوز زنده ام!

اگه نفس کشیدن،

تنها معنی زنده بودن باشه!

اگه زندگی

همین جون دادن دم به دم باشه،

هنوز زنده ام!


شعر: یغما گلرویی